Przygotowania do konkursu

Jak się przygotować do konkursu?

Aby dobrze przygotować się do konkursu nalezy mieć dobrze przygotowana platformę:

przygotować choreografię
uszyć strój, który będzie pasował do tej choreografii ( lub odwrotnie najpierw strój a potem choreografię 😉

stworzyć ciekawy obraz- strój, makijaż, wypielęgnowane i opalone ciało.( warto wypróbować rożne kosmetyki, które pomogą nam osiągnąć pożądany efekt)Warto dobrac makijaż, strój, uczesanie i nagrać isę a najlepiej i nagrać i sfotografować – unikniemy w ten sposób nieprzewidzianych sytuacji .

Jamilah
Przemyślmy każdy detal i pokażmy sędziom konsekwentny i nasz osobisty styl.

Co ważne?

Suraya
trafny dobór muzyki konkursowej,
zróżnicowanie taneczne i emocjonalne całości występu,
różnorodność stylistyczną, ukazującą uniwersalność interpretacyjną i dojrzałość sceniczną tancerki,
umiejętność wywołania emocji u publiczności oraz dobrą prezencją sceniczną.

ZAINA

 

Tak naprawdę, ważne jest przede wszystkim to, by mieć pomysł na siebie, na swój występ i ogromne pragnienie zaprezentowania tego przed publiczności. Trzeba jednak bardzo uważać, żeby nie dać się wypalić- stresowi, emocjom, podekscytowaniu czy zmęczeniu – zarówno psychicznemu, jak i fizycznemu. Niezależnie od tego, jak mocne byśmy nie były, wszystkie zawody to ogromne obciążenie psychiczne i fizyczne. Warto zdawać sobie z tego sprawę i dbać o siebie. Dobrze jest, gdy mamy bliską osobę, trenera, któremu w każdej chwili możemy się wyżalić, gdy nadchodzi kryzys, która w nas wierzy i jest motorem do pracy. Człowiek jest strasznym leniem, a nawet jeśli nim nie jest, gdy czuje nad sobą” bacik”, jest w stanie zrobić o wiele więcej.
Oczywistym jest, że im więcej trenujemy tym prędzej ujrzymy efekty, a tym samym – jest szansa na lepsze wyniki. Kwestia długości treningów to bardzo indywidualna sprawa. Sama czasem siedzę po 6 godzin na sali, a czasem 40 minut nie mogę wytańczyć

warto zerknąć http://www.belly-dance.pl/forum/showthread.php/4712-Magia-konkurs%C3%B3w-tanecznych-Z-Suraiy%C4%85-Jamilah-i-Zain%C4%85-rozmawia-Camilia

nauka tańca

zapisy

Podstawowe rytmy tańca arabskiego

1. Ogólne zasady odczytywania rytmu.

Jak odczytać zapis rytmu:

D (DUM) – czysty, niski, akcentowany dźwięk,
T (Tek) – czysty, wysoki, akcentowany dźwięk,
– odstęp między uderzeniami
t (te) – czysty, wysoki, nieakcentowany dźwięk (na bębnie – prawą ręką),
k (ka) – czysty, wysoki, nieakcentowany dźwięk (na bębnie – lewą ręką),
S (Slap) – głuchy, niski, akcentowany dźwięk
_ – pauza, długością odpowiadająca wypowiadanemu „i”

W pisemnych schematach rytmów wielkimi literami oznaczane są akcentowane dźwięki, małymi – wypełnienie.

Np. D-T-__T-D-__T-__ czyta się: DUM-Tek-(i)-Tek-DUM-(i)-Tek-(i),
а D-T-kkT-D-kkT-kk czyta się: DUM-Tek-kakaTek-DUM-kakaTek-kaka.

Jeśli powtórzyć tę frazę kilka razy, płynnie przechodząc z jej końca na początek – otrzyma się rytm. Skróty służą wyłącznie do przedstawienia na schemacie, jak uderzenia układają się w 4/4, 8/4 lub inne metrum.

2. Podstawowe rytmy.

Maksum – rytm szeroko rozpowszechniony, można go usłyszeć w dowolnej muzyce krajów bliskowschodnich i śródziemnomorskich. Prosty maksum jest podstawą wielu innych rytmów i odgrywa szczególną rolę we współczesnej i folklorystycznej muzyce Egiptu.

Maksum 4/4

1-+-2-+-3-+-4-+-|
D-T-__T-D-__T-__| podstawowy
D-T-kkT-D-kkT-kk| wypełniony
D-S-tkS-D-tkS-tk| akcentowany
„Chodzony maksum” 4/4
1-+-2-+-3-+-4-+-|
D-T-k-T-D-k-T—| podstawowy
D-T-k-T-D-k-T-tk| z mostem
Beledi – jest to folklorystyczny wariant podstawowego środkowowschodniego maksum, charakteryzujący się dwoma DUM rozpoczynającymi frazę. Bardzo często jest nazywany „masmoudi saghir” („mały masmoudi”), ponieważ posiada takie same akcenty jak masmoudi, tylko jest grany na 4/4 zamiast 8/4. Beledi grane jest zazwyczaj wolniej niż maksum.

Beledi 4/4

1-+-2-+-3-+-4-+-|
D-D-__T-D-__T-__| podstawowy
D-D-tkT-D-tkT-tk| wypełniony
D-D-T-S-D-T-S-tk| „klasyczny egipski”
Saidi – rytm folklorystyczny z rodziny maksum. Saidi charakteryzuje się podwojeniem środkowego DUM. Ma nieco inne zabarwienie i wypełnienie. Jest popularny w Górnym Egipcie. Podobnie jak beledi, jest grany szybko. Tradycyjnie wykorzystuje się go w męskim ludowym tańcu z kijami, a także w belly dance, gdzie przekształcił się w taniec z laską.

Saidi 4/4

1-+-2-+-3-+-4-+-|
D-T-__D-D-__T-__| podstawowy
D-T-tkD-D-tkT-tk| wypełniony
Jeśli do rytmów z grupy maksum dodać jeszcze jedną 4-bitową sekwencję, powstanie rytm, kojarzony zazwyczaj z tureckim lub greckim rytmem chiftetelli. Podstawa tego rytmu jest podobna jak w maksum, ale jest wypełniany w 8/4 i stwarza inne wrażenie. Jest on często wykorzystywany w tureckim belly dance, zazwyczaj grany jest wolno i niezbyt mocno wypełniany.
Chiftetelli 8/4
1-+-2-+-3-+-4-+-5-+-6-+-7-+-8-+-|
D—__T—__T—D—D—T—____| podstawowy
D-tkT-T-tkD-T-tkD—D—TktkT—| wypełniony

Masmoudi – jest to podstawowy maksum, grany dwa razy wolniej. Charakterystycznym dla tego rytmu jest połączenie dwóch 4-bitowych fraz muzycznych. Często jest nazywany „masmoudi kabir” („duży masmoudi”), odróżnieniu od 4-bitowego masmoudi saghir. Zazwyczaj pierwsza fraza posiada dwa wiodące DUM. Istnieje wersja z trzema wiodącymi DUM, zwana „chodzony masmoudi”, ponieważ łatwo dostosować do niego rytmiczny krok. Rytm masmoudi jest bardzo rozpowszechniony w muzyce do belly dance, łatwo rozpoznawalny i daje tancerce możliwość planowania akcentów.

Masmoudi 8/4

1-+-2-+-3-+-4-+-5-+-6-+-7-+-8-+-|
D—D—____T—D—____T—T—| podstawowy
D—D—tktkT-tkD-tktkT-TktkT-tk| wypełniony

Fellahi – jest to rytm maksum, grany na 2 bity. Wykonywany jest zazwyczaj bardzo szybko i z wypełnieniem. Wykorzystywany jest w muzyce ludowej, do tańca „fellah” („rolnik”). Zazwyczaj grany jest dwa razy szybciej niż maksum.

Fellahi 2/4

1-+-2-+-|
Dk-kD-k-| podstawowy
DtktDktk| wypełniony
DgkgDkgk| wariant
Ayub – szeroko rozpowszechniony, bardzo prosty 2-bitowy rytm, podobny do fellahi. Jego wolniejsza forma wykorzystywana jest w północnoafrykańskim rytualnym tańcu transowym, zwanym „zar” (ten wariant rytmu bywa niekiedy nazywany „zar”). Ayub jest często spotykany w muzyce belly dance jako szybki lub bardzo szybki rytm. Ruchy w tańcu przypominają chód wielbłąda.

Ayub 2/4

1-+-2-+-|
D–kD-T-| podstawowy
D-kkD-S-| wariant
DktkDtkt| wypełniony

Bayou – rytm w podobnym rozmiarze, co ayub, ale posiadający dwa DUM i grany zazwyczaj wolniej. Często wykorzystywany w belly dance, w drum solo.
Bayou 2/4
1-+-2-+-|
D–DD-T-| podstawowy
D-kDD-S-| wariant

Malfuf – oznacza „obracanie”. Jest dość mocno wypełnionym i akcentowanym rytmem, składającym się z 8 uderzeń, dzielonych 3+3+2. Jest charakterystyczny dla Środkowego Wschodu i rejonu Morza Śródziemnego, wykonywany w muzyce do tańca oraz we współczesnej muzyce pop.
Malfuf 2/4 = 3 + 3 + 2
1-+-2-+-|
D–T–T-| podstawowy
DkkTkkTk| wypełniony
D-kT-kT-| synkopowany

Darij – zazwyczaj składa się z 6 bitów. Ma wiele form, w zależności od miejsca z którego pochodzi. W Persji jest bardziej równy (nie synkopowany), w krajach Maghrebu – mocno synkopowany.
Samai darij (darij) 6/8 lub 3/4
1-+-2-+-3-+-|
D-T-T-D-T-__| podstawowy
D-TkT-D-T-__| wypełniony
D-T-T-D-T-_k| synkopowany
Darij 6/8
1-+-2-+-3-+-|
D-ktk-D-T—| podstawowy
D-D-__T-T-__| algierski

Karsilama – po turecku oznacza „twarzą w twarz”. Ten 9-bitowy rytm jest popularny w belly dance, a także wykorzystywany w tureckich i greckich pieśniach folklorystycznych i we współczesnym jazzie tureckim. Charakterystycznym dla tego rytmu jest wykonywanie go w dwóch grupach po trzy sekwencje (wolno a potem szybko – i ).

Karsilama 9/8 = 2 + 2 + 2 + 3
1-+-2-+-3-+-4-+-5-|
D-__T-__D-__T-T-T-| podstawowy
D-kkT-kkD-kkT-T-T-| wypełniony
D-tkT-tkD-tktkT-T-| wariant

Jeśli masz uwagi, pytania, czy widzisz błąd , napisz aktivgen@wp.pl

pochwały tez chętnie przyjmujemy 😉
Iwona Torbicka
t. 502 219 168

Style tańca arabskiego

GHAWAZEE
Ghawazee – jest to plemię, które sformowało się w Egipcie. Pierwsza konkretna wzmianka o Ghawazee datuje się na XVIII wiek. Kiedy Ghawazee zostali wygnani z Kairu w 1834 roku, osiedlili się w Górnym Egipcie. Ghawazee był też profesjonalnym tańcem kobiecym.
Muzyka. Istnieje specyficzny rytm. Utwory wykonywane są na narodowych instrumentach (w tańcu wykorzystuje się saggaty). Muzyka, taniec i atrybuty kultury zauważalnie odróżniają się od tego, z czego słynie naród Saidi, historyczni mieszkańcy tego rejonu.
Kostium. Tradycyjny kostium składał się z kaftana, zakładanego na szerokie spodnie i koszulę. Wokół bioder zawiązywano szal z frędzlami, albo nawet dwa. Często zakładano też specjalny kapelusik, a we włosy wplatano wstążki i koraliki. Współczesny wariant kostiumu zmienił się i przypomina bardziej kostium beledi. Do uszycia sukni używa się lekkich kolorowych tkanin i ozdabia je z umiarem.
Charakterystyczne ruchy w tańcu. Styl tego tańca pozbawiony jest subtelności, ale pełen cygańskiego temperamentu.

BELEDI
Beledi – w przekładzie z arabskiego znaczy „ojczyzna” lub „rodzinne miasto”. W egipskim narzeczu jego nazwa brzmi „oriental shabby”. Narodowy taniec raqs beledi, tańczony był w całym Egipcie. Był wykonywany przez kobiety i dla kobiet – w domu, w kręgu rodzinno-sąsiedzkim. Tańczono go boso.
Muzyka. Jeśli nauczycie się egipskiego stylu tańca, można powiedzieć, że tańczycie beledi. Istnieje też tradycyjny rytm beledi. Tancerki nadały tańcu tę nazwę, ponieważ kojarzyły dany kraj, czy narodowy styl z ruchami, wykonywanymi do tego rytmu.
Kostium. Tradycyjny strój do tańca to biała galabija z chustą na biodrach, oraz chustka na głowę. Suknia do beledi może być luźna lub obcisła, bez rękawów, z krótkimi lub długimi rękawami, obcisłymi lub szerokimi, w kształcie dzwonu, plisowanymi, lub w kształcie skrzydeł nietoperza. Boczne rozcięcia w sukni zazwyczaj dochodzą do kolana lub nieco poniżej biodra. Tkanina może być dowolna.
Charakterystyczne ruchy w tańcu.
Beledi jest wyrazistym, żywym, radosnym tańcem, który wykonuje się zarówno jako odrębny taniec, jak i jako część ogólnego występu tancerki. Zazwyczaj tancerka utrzymuje aktywny kontakt z publicznością, a pod koniec zaczyna klaskać w dłonie, żeby zachęcić publiczność do rytmicznego aplauzu.
Figury tańca oparte są na ruchach bioder. Ruchy rąk są dość proste i pozbawione systemu, postawa niesformalizowana. Ruchy w beledi powinny być naturalne, naiwne i nie za bardzo „akademickie”, tzn. nie powinny przypominać klasyki.
Z zasady w beledi wykorzystuje się drobne podskoki, pozy i podstawowe ruchy w minimalnej ilości warstw. Stopy rzadko wchodzą na palce.
Dzisiejsze beledi – to solowa interpretacja muzyki z akcentami na ruchy bioder i tułowia. Ruchy poszczególnych części ciała są wyizolowane. Wykorzystuje się improwizację.

Jeśli masz uwagi, pytania, czy widzisz błąd , napisz aktivgen@wp.pl

pochwały tez chętnie przyjmujemy 😉
Iwona Torbicka
t. 502 219 168

SAIDI ORIENTAL
Saidi – styl narodowego tańca z laską (assaya – arabski termin na określenie laski). Wykonawca tańczy saidi z jedną lub dwoma lekkimi laskami z bambusu.
Taniec saidi pochodzi z okolic Górnego Egiptu, między Gizeh i Edfu. Egipt zamieszkuje wiele narodów, ale najbardziej zapalczywi i niebezpieczni ludzie Egiptu – to naród Saidi.
Legenda głosi, że idea takiego tańca pochodzi od kobiet-pasterek, które poganiały owce takim właśnie, zagiętym na końcu patykiem.
Inny wariant legendy głosi, że mężczyźni Górnego Egiptu nosili kije jako broń. Z ruchów walki powstał męski taniec z kijem. Kobiety zaczęły naśladować mężczyzn z nieco lżejszym kijkiem i stopniowo stworzyły swój taniec.
Istnieją dwa rodzaje saidi z laską – raqs al assaya i tahtib.
Tahtib jest wykonywany przez dwóch mężczyzn i obrazuje taniec-walkę z demonstracją sztuki władania bronią.
Raqs al assaya wykonuje mężczyzna lub kobieta. Ta odmiana tańca charakteryzuje się większą ilością sztuczek, ukazujących umiejętność władania laską przez tancerza. Kobieca wersja tańca z laską jest łagodniejsza i subtelniejsza, i może tylko lekko naśladować tahtib.
Kostium. Tradycyjny męski kostium składa się z długich spodni, dwóch galabij z szerokimi rękawami, z okrągłym wycięciem, i długiego szala wokół głowy.
Kobiety noszą suknie beledi (są to głównie suknie, nie oddzielny stanik i spódnica), z pasem lub szalem wokół bioder i chustę na głowie. Saidi – ciasno dopasowany kaftan z ozdobą z przodu w kształcie półksiężyca, lub zdobiony monetami.
Charakterystyczne ruchy tańca. W tańcu wykonuje się podskoki, dropy. Najbardziej efektowne momenty w tańcu to, oczywiście, balans laski na biuście, głowie, rękach, biodrach.
KHALIGI
Halidżi (saudi) – w przekładzie – „zatoka”. W świecie tanecznym tym słowem określa się muzykę i styl taneczny z rejonu Zatoki Perskiej/Półwyspu Arabskiego: Arabia Saudyjska, Kuwejt, Bahrajn, Katar, ZEA, Oman. Taniec ten najczęściej wykonywany jest grupowo, rzadziej solo przez kobiety. Rzadko wykonuje się go publicznie z przyczyn religijnych.
Muzyka. Rytm muzyki do tańca halidżi – to rytm saudi (khaleegy).
Kostium. Tradycyjnym kobiecym strojem do tego tańca jest thobe (suknia wierzchnia). Jest to bardzo szeroka, jaskrawa suknia, wymyślnie zdobiona, szczególnie na przedniej centralnej części. Suknia spodnia jest długa i zakryta, z rękawami do nadgarstków (wariant sceniczny – suknia spodnia bez rękawów). Spódnica może być zarówno szeroka, jak i wąska, ale wtedy niezbędne są rozcięcia po bokach dla swobody ruchów. Przykłada się szczególną wagę do urody i niezwykłości kostiumu, licznej biżuterii, ozdobieniu włosów tancerki.
Charakterystyczne ruchy tańca. Uwaga publiczności koncentruje się na tkaninie i wyszyciu thobe, pysznych długich włosach tancerki i ciężkich złotych ozdobach. Podczas tańca ciało powinno być całkowicie rozluźnione. Płynne, kołyszące ruchy i monotonny rytm wprowadzają tancerki i widzów w pewien trans.
Ruchy zawierają: wyraźne, szybkie shimmy ramion (technika wykonania takiego shimmy opiera się bardziej na skrętach górnej części tułowia, niż na ruchach samych ramion), krążenia biustem i akcenty biustem w dół, klaskanie w dłonie w różnym rytmie, miękkie, posuwiste kroki P-L-P i L-P-L, eleganckie przerzuty długich włosów z jednego ramienia na drugie, kręcenie włosami.
Podstawowe ułożenie rak – na poziomie ramion, dłoniami na zewnątrz. Tancerka może klaskać w różnym rytmie. Dla halidżi charakterystyczne są również kroki, imitujące chód wielbłąda. W tańcu wykorzystuje się specyficzne ruchy, obrazujące monotonne kołysanie się poganiacza, jadącego na wielbłądzie.
Tancerka może manipulować kostiumem, zarzucać rękaw na głowę, jak kaptur, zakrywać rękawem dół twarzy, niczym czadrą, unosić przednie poły thobe obiema rękami, mniej więcej do wysokości ud, zbierać suknię z przodu jak fartuch i „chodzić falami” poruszając miednicą itp.
FELLAHI
Fellahi – w przekładzie z arabskiego oznacza „farmerzy” (chłopi, rolnicy). Fellahi to narodowy taniec egipskich farmerów.
Muzyka. W tańcu wykorzystuje się rytm fellahi – szybki, lekki i bardzo podobny do malfufa. Muzyka zawsze zawiera partie wokalne, a ruchy tańca odzwierciedlają słowa piosenki.
Kostium. Tradycyjny kobiecy kostium składa się z kwiecistej, luźnej, długiej sukni, u dołu bardzo szerokiej, z falbanami, i chusty lub szala na głowie. Czasem szyja jest okręcona długim szalem, który tancerka może zawiązać na biodrach, żeby ich ruchy były bardziej widoczne. Poza tym tancerki zawsze mają długie warkocze.
Charakterystyczne ruchy tańca. Taniec fellahi odzwierciedla codzienną pracę farmerów, zbierających plony do kosza, lub noszących wodę.
DABKA
Dabka – to żywiołowy taniec folklorystyczny ( min z Libanu), nieodłączny element świąt narodowych od dawnych czasów aż do dnia dzisiejszego. Dabka jest przede wszystkim męskim tańcem, chociaż może być wykonywana również przez kobiety. Dabka jest pełna temperamentu, płomienna i nie pozostawia obojętnym żadnego widza!
Charakterystyczne ruchy. Charakterystyczne dla tego stylu są szybkie różnorodne kroki i podskoki.

Jeśli masz uwagi, pytania, czy widzisz błąd , napisz aktivgen@wp.pl

pochwały tez chętnie przyjmujemy 😉
Iwona Torbicka
t. 502 219 168

HAGALLA
Hagalla – to styl beduinów, zamieszkujących oazy Sahary. Hagalla znaczy „podskakiwać”.
Kostium. Tradycyjnym strojem do tego stylu tańca jest suknia i spódnica z dużą ilością falban.
Charakterystyczne ruchy tańca. To bardzo energiczny taniec, w którym akcentuje się ruchy bioder. Do ruchów zalicza się również klaskanie w dłonie i podskoki (podskoki wykonują głównie mężczyźni). Męski taniec hagalla przypomina dabkę.

ANDALUSIAN
Andaluzja – południowa część Hiszpanii, która przez 800 lat była zajmowana przez Arabów. Taniec ten powstał właśnie tam, przybierając charakterystyczne cechy flamenco.
Muzyka. Ten styl tańca wykonywany był przy wtórze pięknej, rytmicznej i jednocześnie uspokajającej muzyki. Muzyka bierze swe źródło w X wieku „arabskiej” Hiszpanii. Ma specyficzny rytm.
Kostium. Kostium powinien podkreślać lekkość każdego ruchu. Jest to suknia podkreślająca figurę i różnokolorowe woale.
Charakterystyczne ruchy. Taniec opiera się na wschodniej plastyczności i hiszpańskiej namiętności. Jest to połączenie dwóch kultur: hiszpańskiego flamenco i arabskiego klasycznego belly dance. W tańcu wykorzystuje się woale do podkreślenia arabesek.

SIWA
Siwa – jeden ze stylów tańca arabskich beduinów, a także nazwa miasta i narodu. Do niedawna Siwa była jedną z najbardziej niedostępnych i niezwykłych oaz Egiptu. Mieszkańcy Siwy mają swoją kulturę, swoje zwyczaje, mówią w języku berberskim, który różni się od arabskiego.
Kostium. Tradycyjny strój do tego stylu to galabija do kolan, szarawary, chustka na głowę, zakrywająca połowę twarzy. Kobiety lubią wykorzystywać dużo ozdób rąk.
Charakterystyczne ruchy. W tańcu najważniejszy akcent stawia się na ruchy bioder. Tym stylem tańca włada wąski krąg profesjonalistów.

ALEXANDRIA
Taniec aleksandryjski (Melaya leff) – ten styl nie ma dawnych korzeni. Został stworzony jako sceniczna teatralna interpretacja scen ze śródziemnomorskiego życia, związanego z morzem i rybakami. Ten styl może być wykonywany razem przez kobiety i mężczyzn. Taniec jest bardzo wesoły, żywiołowy i zabawowy.
Muzyka. Ten styl nie ma swojego specyficznego rytmu. Można wykorzystać kompozycje beledi, a także współczesne wesołe wersje, z tekstem odnoszącym się do morza lub wybrzeża.
Kostium. „Eskandarani” – lekkomyślny aleksandryjski kostium, składający się z żabotu, rzadkiej metalowej siatki, zakrywającej twarz („bourka”), długiej, ciężkiej szyfonowej lub jedwabnej chusty, zwanej „melaya”. Pod melayą tancerka jest ubrana w podkreślającą figurę sukienkę, krótką i wyzywająco jaskrawą. Na nogach ma klapki z odkrytymi palcami, na wysokich obcasach („ship-ship”). Na głowie ma zawiązany mały szal ozdobiony pomponami albo kwiatami. Kobiety zawijają się w melayę od głowy do palców stóp. Dla potrzeb scenicznych melaya jest obszywana złotymi lub srebrnymi cekinami.
Męski kostium to strój typowego rybaka: czarne, szerokie spodnie, sweter, kolorowa kamizelka i biały rybacki kapelusz „yanke”, chroniący przed słońcem. Czasem wykorzystywany jest nóż, który w życiu codziennym był potrzebny do czyszczenia ryb i pracy z sieciami rybackimi.
Charakterystyczne ruchy. Melaya jest udrapowana na ciele i podczas tańca to kokieteryjnie się zsuwa, to znów owija wokół figury.
Ponieważ Aleksandria jest miastem portowym, akcja tańca rozgrywa się między rybakami a dziewczętami, które szukają zysku w zamian za swoje wdzięki. Mężczyźni siedzą na ulicy obok kawiarni, pijąc i paląc fajkę wodną. Dziewczęta flirtują, konkurując o zainteresowanie. Na koniec mężczyźni i kobiety tańczą razem.

NUBIA
Nubia – to nazwa miasta i rejonu na południu Egiptu. Taniec nubijski to taniec grupowy. Nubijski styl tańca daje widzowi obraz tego, jak kobiety i mężczyźni tego regionu obcują ze sobą w życiu codziennym. Jako rekwizyty do tego tańca wykorzystuje się dof (bęben) i hus (talerz z sitowia).
Muzyka. Muzyka tego stylu ma swój specyficzny rytm, charakterystyczny i nietypowy, przeważnie szybki, podobny do rytmu halidżi.
Kostium. Różnokolorowe kostiumy.
Męski kostium składa się z bawełnianej koszuli-kaftanu, kolorowych spodni i jaskrawej czapki ręcznej roboty. Kobiecy kostium – z szerokiej długiej sukni. Może być dowolnego koloru. Wykorzystuje się typową biżuterię. Można też spotkać kobiece kostiumy bardziej przypominające indyjskie sari, składające się z 6 metrów jaskrawej tkaniny, która w określony sposób owija ciało i głowę tancerki (takie kostiumy wykorzystują kobiety z rejonu Fadija).
Charakterystyczne ruchy. Taniec nubijski to taniec grupowy, żywy, wesoły i energiczny. Zawiera klaskanie, podskoki, ruchy bioder, piękny system ruchów rąk. Wykorzystuje się w nim często kroki halidżi, ale z dodatkiem elementów afrykańskich.

RAQS AL SHARKI
Raqs al Sharki – „taniec wschodu”. Dosłowny przekład z arabskiego – „taniec belly”, czyli części ciała od pępka do ud. W niektórych krajach jest nazywany „tańcem brzucha”, choć nie jest to prawidłowa nazwa. Istnieje wiele hipotez, dlaczego taniec nazwano właśnie tak. Możliwe, że w innych językach nie ma dokładnego odpowiednika słowa „belly”. Dlaczego „belly dance”? Nazwa tego rodzaju tańca pochodzi od słowa „beledi”, które w przekładzie z arabskiego znaczy „ojczyzna” lub „rodzinne miasto”. Taniec beledi tańczono w wielu wsiach w całym Egipcie. Zazwyczaj tańczyły go kobiety, w domu, dla siebie lub swoich przyjaciółek. Były to przede wszystkim ruchy bioder. Ruchy rąk były dość proste i pozbawione systemu. Tańczono boso. W 1921 roku styl beledi otrzymał jeszcze jedną nazwę – „oriental shabby”. Oczywiście, przez te 80 lat styl tańca unowocześnił się, zmieszał z innymi wschodnimi stylami, ale nie można zapominać o tym, że raqs sharki to część egipskiego folkloru. Egipski folklor składa się z ponad 25 rodzajów tańca i wszystkie one są tańczone głównie tą częścią ciała, którą nazywa się „belly”.

Jeśli masz uwagi, pytania, czy widzisz błąd , napisz aktivgen@wp.pl

pochwały tez chętnie przyjmujemy 😉
Iwona Torbicka
t. 502 219 168

Rekwizyty wykorzystywane w tańcu

SHAMADAN
Shamadan – w egipskim slangu jego nazwa brzmi „awalem”. Jest to miedziany świecznik z płonącymi świecami, mocowany na głowie. Pełna nazwa stylu – raqs el shamadan – taniec ze świecznikiem. Był tańczony w Egipcie od dawnych czasów. Duży ozdobny świecznik z zapalonymi świecami niesie na głowie tancerka na weselu, oświetlając młodym drogę do szczęśliwego życia rodzinnego.
Muzyka. Zaleca się tańczyć do spokojnych utworów, zawierających takie rytmy, jak beledi.
Kostium. Należy go dobrze przemyśleć, aby nie został podpalony, lub zniszczony przez skapujący wosk. Tradycyjnym kostiumem do tego stylu są szarawary i top, lub długa suknia z obcisłą górą i szerokim dołem, oraz chusta na biodrach.

TANIEC Z CYMBAŁAMI (SAGGATAMI)
Cymbały (saggaty) – to jeden z najstarszych instrumentów muzycznych, w postaci dwóch par drewnianych lub metalowych płytek. Ich dźwięk jest wykorzystywany przez tancerkę jako akompaniament do własnego tańca.
Saggaty są dalekimi krewnymi hiszpańskich kastanietów, tylko wykonane z metalu. Tancerka nie tylko tańczy, ale i akompaniuje sobie dźwiękiem saggatów. Saggaty (lub cymbały) wymagają dobrej znajomości tradycyjnej muzyki i schematów rytmicznych. Wykorzystywanie saggatów jest możliwe w takich stylach jak ghawazee.

TANIEC Z WOALEM (CHUSTĄ, SZALEM)
Woal jest tłem, które podkreśla piękno ciała i ruchu. Jest również czymś, co zakrywa, aby później odkryć. Taniec z woalem jest jednym z najbardziej teatralnych, wymagających sztuki aktorskiej. Bardzo ważnym jest, aby tancerka wczuła się w woal, traktując go nie jak część kostiumu, ale jak część własnego ciała.
Woal jest bardzo popularnym rekwizytem wśród rosyjskich tancerek. Zachodnie tancerki wykorzystują woal na wszelkie sposoby, owijają się w niego, a następnie uwodzicielsko odkrywają. Egipcjanki używają go tylko do wyjścia na scenę i po 30-60 sekundach odrzucają na bok. Zachodni styl jest uważany przez wschodnią publiczność za niesmaczny i zanadto przypominający striptiz.

TANIEC Z SZABLĄ
Taniec z szablą jest dość trudny. Bardzo ciekawie przedstawia się kontrast wschodniego kobiecego tańca i groźnej, białej broni wschodnich wojowników. Jednak dziewczęta nie wykonują z szablą bojowych ruchów, a zazwyczaj używają jej do efektownych balansów na głowie, brzuchu lub biodrze.
Istnieje mit, jakoby w dawnych czasach kobiety, towarzyszące mężczyznom w wojennych pochodach, nocami w namiotach zabawiały ich tańcem z bronią. Zachodni badacze twierdzą, iż źródłem tego mitu jest obraz francuskiego orientalisty Jerome’a z XIX wieku, przedstawiający dziewczynę z szablą w tanecznej pozie. Ani w Egipcie, ani w Turcji, ani w Libanie, szabla nie jest zbyt popularnym rekwizytem do tańca. Jest za to męski taniec z szablą, w którym szablą się macha, ale nie balansuje nią na głowie czy innych częściach ciała.

TANIEC Z OGNIEM
Jest kontynuacją kultu ognia. Można wykorzystywać świece, lub lampiony z aromatycznymi olejkami. Zazwyczaj tańczy się z grubymi, kolorowymi świecami. Pięknie wygląda też w tańcu lampa ze świecą, przypominająca lampę Aladyna.

Krótki słowniczek terminów
Assaya – laska
Baladi/beledi – ojczyzna, dom rodzinny. Patrz: raqs baladi
Bedleh – kostium do występów, złożony ze stanika, pasa i spódnicy, ozdobiony koralikami.
Belly dance/ belly dancing – zachodni termin na określenie różnych rodzajów tańców Środkowego Wschodu, zawierających izolowane ruchy ciała.
Bourka – rzadka metaliczna siatka, zakrywająca twarz.
Danse du Ventre – (franc.) taniec brzucha.
Dumbek/Darabuka/Tabla – najpopularniejszy bęben arabski, najbardziej rozpoznawalny w muzyce do tańca.
Ghaziya (l. mn. Ghawazee) – profesjonalne egipskie tancerki, pochodzące z plemion cygańskich.
Hagalla – podskakiwać.
Hafla – impreza lub święto z muzyką, jedzeniem i tańcami.
Khalij/Kahlej/Khaleeh (i inne podobne warianty) – zatoka, zalew.
Khaligi dance – styl tańca, wykonywany przez kobiety dla kobiet.
Melaya – szyfonowa lub jedwabna chusta do wykonywania tańca aleksandryjskiego.
Leff – zawijanie.
Orientalista – uczony, znawca kultury i języków Wschodu.
Oriental dance – termin wykorzystywany czasem jako synonim do raqs sharki, oraz szerszy, obejmujący style tańca wschodniego i style raqs baladi, na które wpłynął Zachód i Hollywood.
Raqs – (arab.) taniec.
Raqs baladi – taniec narodowy, tradycyjna forma środkowowschodniego solowego tańca kobiecego o ludowych korzeniach.
Raqs bat’n – (arab. ) taniec ciała. Wyrażenie określające niesceniczny styl tańca, zawierającego wyizolowane ruchy części ciała i wykonywanego na imprezach.
Rakassa – (arab.) tancerka.
Raqs sharki – dosłowne znaczenie – taniec wschodu. Zazwyczaj oznacza ten sam styl tańca scenicznego, co belly dance na Zachodzie.
Said – wojownik.
Saidi – styl ludowego tańca z laską.
Shamadan – miedziany świecznik z zapalonymi świecami, umieszczony na głowie.
Shamadan dance – taniec ze świecznikiem na głowie, część procesji weselnej.
Takht – (arab.) scena. Zazwyczaj ogólna nazwa tradycyjnego egipskiego zespołu muzycznego.
Thobe – tradycyjny kostium do halidżi.
Fellah – rolnik.
Jeśli masz uwagi, pytania, czy widzisz błąd , napisz aktivgen@wp.pl

pochwały tez chętnie przyjmujemy 😉
Iwona Torbicka
t. 502 219 168

nauka tańca

zapisy

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s